Polen bouwt de komende jaren aan de grootste tankmacht van Europa. Met een lening van bijna 44 miljard euro uit het EU-programma SAFE financiert het land onder meer de aankoop en lokale productie van tot 1000 K2-tanks bij fabriek Bumar-Łabędy in Gliwice. Opvallend is dat deze tanks niet simpelweg een verouderd wapenplatform vervangen: de nieuwe Poolse variant krijgt specifiek technologie tegen drones, het wapen dat het slagveld in Oekraïne inmiddels domineert.
Het gaat dus niet om een keuze tussen tanks óf drones, maar om een poging beide te combineren. Die aanpak zegt iets over hoe serieus Polen de dronedreiging inschat, terwijl het land tegelijk fors blijft investeren in klassiek zwaar materieel.
Van 4 naar bijna 5 procent van het bbp
Polens defensiebudget steeg van 4 procent van het bruto binnenlands product in 2024 naar bijna 5 procent in 2025. Dat is meer dan het dubbele van de NAVO-minimumnorm van 2 procent, die sinds de Russische annexatie van de Krim in 2014 onder toenemende druk staat om door alle lidstaten gehaald te worden.
Die groei valt niet los te zien van de afhankelijkheid die Polen de afgelopen jaren heeft opgebouwd. Van de Poolse wapenimport in de afgelopen vijf jaar kwam 47 procent uit Zuid-Korea en 44 procent uit de Verenigde Staten, waarmee Polen de grootste wapenimporteur binnen de NAVO was. De SAFE-lening moet dat patroon doorbreken door Oost-Europese landen minder afhankelijk te maken van wapenimport van buiten Europa, mede omdat de VS volgens deze redenering mogelijk geen betrouwbare partner meer is.
Een tankfabriek die na zeventien jaar weer opstart
De fabriek in Gliwice produceerde voor het laatst een tank in 2009, met de PT-91M Twardy. Vanaf 2028 moet Bumar-Łabędy jaarlijks 61 K2PL-tanks en 72 bijbehorende supportvoertuigen assembleren, de eerste lokale tankproductie in Polen sinds die stop.
Van de tot 1000 K2-tanks die Polen kan verwerven, worden er meer dan 500 in deze Polen-specifieke K2PL-variant lokaal gebouwd. Tegen 2030 zal Polen naar verwachting ongeveer 1100 tanks operationeel hebben, meer dan Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Italië gezamenlijk. De keuze voor de Zuid-Koreaanse K2 kwam voort uit urgentie: nadat Polen zijn oude T-72’s en PT-91’s had weggegeven aan Oekraïne, had het snel nieuwe tanks nodig, terwijl de Duitse Leopard 2-productielijn op dat moment stillag.
Een tank met ingebouwde drone-verdediging
De K2PL-variant onderscheidt zich van een gewone tank door aanpassingen die volgens analisten direct zijn terug te voeren op ervaringen in Oekraïne. De tank krijgt een hard-kill actief beschermingssysteem, dat naderende projectielen actief kan onderscheppen, en een elektronische-oorlogssuite die specifiek tegen drones is ontworpen. Daar komt extra composiet- en reactieve pantsering bij.
Die aanpassingen zijn een reactie op wat in Oekraïne en de Russische regio Koersk zichtbaar is geworden: honderden drones hangen daar permanent boven het slagveld en FPV-drones, kleine op afstand bestuurde toestellen met camera, zijn een primair aanvalsmiddel geworden. Russische troepen beschermen zich inmiddels met kilometerslange netten tegen die dreiging. De Poolse investering in klassieke tanks gaat dus gepaard met erkenning dat onbemande systemen op het slagveld een blijvende factor zijn.
Wat nog niet vaststaat
Hoe effectief de nieuwe elektronische-oorlogssuite van de K2PL in de praktijk zal zijn tegen goedkope FPV-drones, is niet vastgelegd in de beschikbare specificaties. Dat maakt de daadwerkelijke bescherming die de tank biedt vooralsnog een onbeproefde claim.
Ook de financierbaarheid op langere termijn is onzeker. Hoe een NAVO-doelstelling van 3,5 tot 5 procent van het bbp houdbaar is voor lidstaten met een andere economische structuur dan Polen, is niet uitgewerkt. En of de geplande productiecapaciteit van 50 K2PL-tanks per jaar vanaf 2028 daadwerkelijk gehaald wordt, staat evenmin vast, gezien eerdere vertragingen bij de opbouw van fabrieken in vergelijkbare projecten.
De eerste test van die planning volgt in 2028, wanneer de fabriek in Gliwice de productie moet starten. Pas dan wordt duidelijk of de beloofde 61 tanks en 72 supportvoertuigen per jaar ook werkelijk van de band rollen, en of de anti-drone-technologie aan boord standhoudt onder omstandigheden zoals die zich in Oekraïne al hebben voorgedaan.